Generał dywizji Bolesław Bronisław Duch

Bolesław Bronisław Duch
Generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	15 listopada 1896 Borszczów
Data i miejsce śmierci	9 października 1980 Londyn
Kariera wojskowa
W służbie od	1914
Stanowiska	dowódca: 1 Dyw. Grenadierów, 3 DSK
Główne wojny i bitwy	Bitwa o Monte Cassino

Płyta nagrobna gen. Ducha na cmentarzu pod Monte Cassino

Bolesław Bronisław Duch (ur. 15.11.1896r w Borszczowie, zm. 09.10.1980 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Szkołę średnią ukończył w Samborze, gdzie działał w skautingu polskim, oraz w organizacji „Zarzewie” i polowych drużynach sokolich. Maturę uzyskał w 1914 roku.

Po wybuchu I wojnie światowej w sierpniu 1914 roku wstąpił najpierw do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu 3 Pułku Piechoty Legionów wchodzącego w skład  II Brygady Legionów. Z tym pułkiem walczył na terenie Bukowiny. W 15/16 lutego 1918roku wziął udział w bitwie pod Rarańczą, gdzie II Brygada Legionów pod dowództwem płk. Józefa Hallera przebiła się przez front rosyjsko–austriacki. Następnie walczył w składzie II Korpusu Polskiego w Rosji dowodzonego przez płk. Józefa Hallera. 11maja 1918 roku wziął udział w  bitwie pod Kaniowem gdzie II Korpus Polski rozstał otoczony przez Niemców, a żołnierzy internowano. Uciekł z niewoli i przedostał się do I Korpusu Polskiego w Rosji dowodzonego przez gen. Józefa Dowbora - Muśnickiego. W związku z jego kapitulacją w dniu 21 maja 1918 roku, udał się do Murmańska. Tam od grudnia 1918 roku dowodził początkowo 1. Kompanią Polskiego Samodzielnego Oddziału Murmańskiego w ramach interwencyjnych wojsk brytyjskich walczących z oddziałami Armii Czerwonej. W sierpniu 1919 roku w związku z wycofaniem wojsk brytyjskich, udał się wraz z całym Polskim Samodzielnym Oddziałem Murmańskim do Wielkiej Brytanii, gdzie w listopadzie 1919 roku został jego dowódcą.

Do Polski wrócił wraz z całym dowodzonym przez siebie oddziałem w grudniu 1919 roku. Został dowódcą samodzielnego batalionu murmańskiego w składzie 64 Pułku Piechoty, później przemianowanego na 3 Batalion 64 Pułku Piechoty. Jako dowódca batalionu od lipca 1920 roku brał udział w wojnie polsko–bolszewickiej. Następnie ukończył kurs dowódców batalionów oraz kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu. W latach 1924–1925 był dowódcą batalionu Korpusu Kadetów w Modlinie. Następnie pracował w III Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Od 1926 roku został dowódcą batalionu w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, funkcję tę pełnił do 1929 roku. W latach 1929-1931 studiował w  Wyższej Szkole Wojennej. Po jej ukończeniu został mianowany zastępcą dowódcy 60 Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. W 1935 roku został dowódcą 73 Pułku Piechoty w Katowicach. Od 1938 roku był dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, którą to funkcję pełnił do wybuchu wojny.

We wrześniu 1939 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 39 Rezerwowej Dywizji Piechoty, którą faktycznie dowodził z uwagi na chorobę jej dowódcy gen. Brunona Olbrychta. 39 Dywizja Piechoty weszła w skład Armii "Lublin"i w dniu  26 września 1939 roku wraz z pozostałymi jednostkami skapitulowała. Duch jednak uniknął niewoli i przedostał się do Francji.

W styczniu 1940roku objął po gen. Stanisławie Maczku dowództwo 1 Dywizji Grenadierów. W dniu 18 maja 1940 roku 1 Dywizja Grenadierów została skierowana na front do dyspozycji II grupy armii francuskiej i weszła w skład XX Korpusu. W dniu 21 czerwca 1940 roku wobec podjęcia przez marszałka Philipe Petaina rozmów z Niemcami w sprawie rozejmu gen. Duch wydał rozkaz o rozwiązaniu 1 Dywizji Grenadierów i przedzieranie się małymi grupkami do Wielkiej Brytanii.

Po dotarciu w lipcu 1940 roku do Wielkiej Brytanii od sierpnia 1940 roku do marca 1941 roku był II generałem do zleceń Naczelnego Wodza. Następnie w kwietniu 1941 roku z polecenia Naczelnego Wodza udał się do Kanady, gdzie organizował ośrodek rekrutacji do Wojska Polskiego. W kwietniu 1942 roku powrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie został mianowany dowódcą 1 Brygady Strzelców 1 Korpusu Polskiego w Szkocji. Funkcję tę pełnił do lipca 1943 roku.

W lipcu 1943 roku został skierowany do Palestyny, gdzie 6 sierpnia 1943 objął dowództwo 3 Dywizji Strzelców Karpackich. 3 Dywizją Strzelców Karpackich dowodził w czasie kampanii włoskiej 2 Korpusu Polskiego, do dnia zakończenia walk w dniu 21 kwietnia 1945 roku. Po zakończeniu wojny nadal dowodził 3 Dywizją Strzelców Karpackich, która wchodziła w skład Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1947 roku został zdemobilizowany i przeniósł się do Londynu. Działał tam w środowisku kombatanckim. Zmarł 9 października 1980 roku w Londynie, po spopieleniu zwłok urna z prochami została pochowana pod pomnikiem 3 Dywizji Strzelców Karpackich na polskim cmentarzu wojennym pod Monte Cassino.

W 2007 roku nazwano jego imieniem byłą ulicę Michała Wyrwasa w Lublinie.

Awanse

• podporucznik– 1914 r.
• porucznik – 1919 r.
• kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r.
• major – 1 grudnia 1924 r. ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 r. i 197 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty
• podpułkownik – 24 grudnia 1929 r. ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 r. i 32 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty
• pułkownik dyplomowany – 1938 r.
• generał brygady – 3 maja 1940 r.
• generał dywizji – 1 czerwca 1945 r.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari(1 czerwca 1945)
• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari(1940)
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych– czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
• Złoty Krzyż Zasługi
• Croix de Guerre
• Military Cross
• Medal Międzysojuszniczy "Mededaille Interalliee"

Bibliografia