Generał dywizji Klemens Stanisław Rudnicki

   ur.28 marca 1897w Żydaczowie, pod Lwowem,

   zm. 12 czerwca 1992 w Londynie.

   generał dywizji Wojska Polskiego

Działał w Zarzewiu i w Drużynach Strzeleckich. Od sierpnia do września   1914 w Legionie Wschodnim, potem, jako podporucznik rezerwy został powołany do armii austriackiej. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Weryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem 1 czerwca 1919 służył w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, a następnie jako dowódca Szwadronu KOP "Podświle". Awansowany do stopnia majora w 1928, studiował dwa lata w Wyższej Szkole Wojennej, a w 1930 objął w niej wykłady taktyki ogniowej. Od 1933 zastępca dowódcy 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich. Mianowany w roku następnym podpułkownikiem wrócił do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko kierownika katedry taktyki ogólnej. W 1938 został dowódcą 9 Pułku Ułanów Małopolskich, na czele którego walczył we wrześniu 1939. Po kapitulacji organizował pracę konspiracyjną we Lwowie. Aresztowany przez NKWD trafił do więzienia, skąd wyszedł we wrześniu 1941 i natychmiast objął stanowisko zastępcy dowódcy 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. W grudniu 1942 awansowany do stopnia pułkownika dyplomowanego, a w kwietniu 1942 czasowo mianowany dowódcą 6 Dywizji Piechoty (przemianowanej na 6 Brygadę Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie wchodzącej w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu Polskiego). Był zastępcą dowódcy 5 KDP. Walczył pod Monte Cassino i  Bolonią. W całej kampanii włoskiej zyskując sobie miano dobrego dowódcy. 1 kwietnia 1945 awansowany do stopnia generała brygady, a w maju (już po zakończeniu działań wojennych) objął dowództwo 1 Dywizji Pancernej. Po demobilizacji w 1947 osiadł w Londynie. Od 1966 do śmierci był prezesem Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii w Wielkiej Brytanii oraz Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Autor wspomnień Na polskim szlaku wydanych w roku 1990 przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu.

Rodzina

Żonaty. Rodzicami żony byli Feliks i Stanisława Scazighino. Teściowie wraz z bratową i jej dwoma synami Rogerem i Feliksem zostali deportowani w głąb ZSRR. Miał trzy córki: Lenę, Karolinę (Krzysię) i najmłodszą Stefanię. Żona i córka Karolina były żołnierzami Armii Krajowej. Karolina była sanitariuszką i zginęła w powstaniu warszawskim.

Bibliografia

• Klemens Stanisław Rudnicki, Na polskim szlaku. Wspomnienia z lat 1939-1947, Zakład narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, Wrocław 1990, ISBN 83-04-03695-9.
• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
• Cezary Leżeński i Lesław Kukawski, O kawalerii polskiej XX wieku, Zakład Naukowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1991, ISBN 83-04-03364-X.