ŁĄCZNOŚĆ

Oddziały wojsk łączności miały zapewnić łączność od dowództwa korpusu do szczebla batalionu strzeleckiego względnie oddziału równorzędnego innych broni i służb. Łączność w ich obrębie organizowały wewnętrzne jednostki łączności danej broni. Zasada ta w całej rozciągłości została zastosowana tylko w kompanii łączności brygady pancernej.

               KOMPANIA  ŁĄCZNOŚCI BRYGADY PANCERNEJ składała się z dowództwa, plutonu technicznego, powołanego do napraw, kontroli i konserwacji sprzętu łączności i z pięciu plutonów łączności. Pierwszy pluton organizował ośrodek łączności na szczeblu dowództwa brygady z poszczególnymi pułkami, oddziałami służb i wewnątrz dowództwa brygady. Drugi pluton łączności radiowej zapewniał łączność między dowództwem brygady i jej trzema pułkami pancernymi. Z kompanią łączności brygady związana była służbowo sekcja szyfrów. Trzy pozostałe plutony przydzielone były do poszczególnych pułków pancernych.

BATALION  ŁĄCZNOŚCI  DYWIZJI składał się z dowództwa i kompanii dowodzenia(pluton gospodarczy i pluton techniczny)  oraz trzech kompanii łączności o różnym składzie plutonów. Pierwsza kompania, której zadaniem było zapewnienie łączności wewnątrz dowództwa dywizji  i z bezpośrednio podległymi oddziałami, posiadała dwa plutony radiotelegraficzne, pluton budowlany, gońców motorowych i pluton stacyjny. W tym ostatnim obok drużyn stacyjnych była także sekcja szyfrów i sekcja konserwacji sieci.. Druga kompania, tzw. "artyleryjska", miała służyć łączności dowódcy artylerii dywizyjnej i jej oddziałom w ten sposób, że plutony1,2 i 3 (sformowane identycznie z drużyny dowódcy, radiotelegraficznej, budowlanej i stacyjnej) miały pracować na rzecz dywizyjnych pułków artylerii lekkiej, a pluton czwarty, w którego skład wchodziła : drużyna dowódcy, radiotelegraficzna drużyna dowódcy artylerii dywizyjnej, pułku artylerii przeciwpancernej i przeciwlotniczej, miały dostarczyć środków łączności dowódcy artylerii dywizyjnej. Plutony 1, 2 i 3 składały się z artylerzystów. Miały one być przydzielone do pułków artylerii lekkiej na stałe, należąc do batalionu łączności tylko pod względem ewidencyjnym i materiałowym. O uzupełnienie braków personalnych mieli się starać dowódcy właściwych pułków artylerii. Prawo nadzoru fachowego czyli  tzw."opieki" nad tymi plutonami przyznano dowódcy łączności dywizji. Zaznaczono w ten sposób zupełną niezależność tych plutonów od batalionu czy też jego dowódcy.